برای اخراج نیروهای اشغالگر از کشور
 هرچه گسترده تر متشکل شویم


هموطنان غیور!
درشرایط حساس کنونی که امپریالیستهای امریکایی و متحدین بین الملی اش به تاریخ 11 قوس 1388 تصمیم خود را مبنی بر اعزام نزدیک به چهل هزار نیروی نظامی دیگرشان را به افغانستان رسما اعلام نموده اند، مبارزه برای برپائی و پیشبرد هرچه وسیعتر و گسترده تر مقاومت ملی ، مردمی وانقلابی علیه اشغالگران امپریالیست و خائینین ملی دست نشانده شان ، چه در ابتدای تجاوز و لشکرکشی و چه در زمان حاضر ، ضرورت عمده توده های این کشور را تشکیل میدهد.
جنگ تجاوزکارانه اشغالگران امپریالیستی که هشت سال پیش به بهانه مبارزه علیه " تروریزم" براه افتاد، فرصت خوبی را برای آنها مساعد ساخت تا اصطلاح " مبارزه با ترور" یا " تروریزم " را، جایگزین " خطر جنبش های انقلابی" سازند و از آن  بمثابه  ابزاری برای تامین مقاصد توسعه طلبانه شان و گسترش نفوذ و کنترول خود در سراسر جهان علی الخصوص خاورمیانه و آسیای مرکزی را بگونه لجام گسیخته ای استفاده نمایند.
در طی این هشت سال آنچه را که مردمان ستم دیده این دیار مشاهده کرده اند و با آن مواجه هستند، تحکیم هرچه بیشتر اشغال و روند افزایش نیروهای اشغالگرامپریالیستی بوده است.
با ورود نیروهای تازه نفس امریکایی و دولت های عضو ناتو، مجموع این نیروهای اشغالگر درکشور، خود را به تعداد نیروهای متجاوز سوسیال امپریالیزم شوروری در دهه هشتاد میلادی برابر می گردد.
درطول این مدت، امپریالیستهای اشغالگر نقشه های توسعه طلبانه شان را برین سرزمین اعمال نمودند. درین میان توده های ستمدیده افغانستانی دراثرحملات وحشیانه و دهشت انگیزشان حتی چندین برابر بیشتر از قربانیان واقعه یازدهم سپتامبر جان باختند، خون ریختند، به خاک خفتند، اشک ریختند، غم دیدند، ماتم گرفتند، ... که با درد و اندوه فراوان پایان این تراژیدی خونین در کشور نه تنها معلوم نیست، بلکه میرود تا عمق و گسترش بیشتری را به خود اختیار نماید.
امپریالیستهای اشغالگر امریکایی و متحدین بین المللی اش سال گذشته از " استراتیژی خروج" حرف زدند، اکنون با صدور فرمان اعزام نیروهای تازه نفس شان از " انتقال تدریجی" حرف میزنند. آنچه را تاریخ جهان ثابت ساخته است " انتقال تدریجی" به مفهوم خاتمه یافتن حالت مستعمراتی کشورها نبوده و نیست. چنانچه بیشتر کشورهای تحت مستعمره امپریالیستهای اشغالگر امریکایی همین حالت را به خود اختیار نموده و به عنوان پایگاه نظامی شان تحت کنترول و قیادت خود امپریالیستها قراردارد. " انتقال تدریجی" که گفته میشود 18 ماه آینده یعنی از اواسط 2011 کارشان آغاز میگردد و تا سال 2018 بطول خواهد انجامید، در صورت اجراء آن ، فقط میتواند سطح حضور نظامی اشغالگران را محدود نموده، اما مسئولیت ظاهری رسمی آنها صرفا حفظ این پایگاه ها و " مسئولیت امنیتی" بصورت ظاهری به قوای پوشالی (اردو و پولیس) که گفته شده تا حدود چهارصد هزارنفری افزایش خواهد یافت، سپرده خواهد شد. آنچه را باید بدان توجه نمود این است، که بعد از آن قوت های خارجی مستقر در پایگاه های نظامی شان در افغانستان برمبنای توافقنامه های استراتیژیک که با شاه شجاع سوم (کرزی) ادامه میدهند، هرلحظه خواهند توانست عملا تدارکات لوجستیکی و نظامی شان را در صورت احساس ضرورت یا تقویت کنند و یا مجددا قوت های نظامی دیگری به کشور وارد سازند و یا اهداف مورد نظرشان را با سلاح های دوربرد مورد حمله قرار دهند.
" جنبش انقلابی جوانان افغانستان" قویا باورمند است که راه نجات کشور و مردمان کشور منجلمه جوانان ، راه اخراج قهری قوت های اشغالگر امپریالیستی از کشور و سرنگونی جبری دست نشاندگان شان، از طریق برپائی و پیشبرد مقاومت ملی ، مردمی و انقلابی سرتاسری همه جانبه است که میتواند به حالت مستعمراتی افغانستان خاتمه دهد.
" جنبش انقلابی جوانان افغانستان" تمام جوانان افغانستانی را به خروج شجاعانه و رزمجویانه از زیر درفش اردو و پولیس پوشالی و همچنان ترک بی تفاوتی ها و فرارطلبی ها از مبارزه و مقاومت علیه اشغالگران و دست نشاندگان شان  فرا می خواند .  فقط با تامین استقلال و آزادی کشور و مردمان کشور و پیشروی مداوم در مسیر انقلاب ، فردای مان شگوفان و پر بار ،  بری از سلطه امپریالیست ها و مرتجعین و سرشار از آزادی و بهروزی خواهد بود.
به پِيش بسوِي برپائِي جنبش وسِيع انقلابِي جوانان براِي برپائِي و پِيشبرد مقاومت ملِي مردمِي و انقلابِي علیه اشغالگران امپریالیست و خائینین ملی دست نشانده شان!

" جنبش انقلابی جوانان افغانستان "
30 قوس 1388