" کارگران سراسر جهان متحد شوید "


روز اول مــی روز جهــــانی کارگــــر را گــــرامی میـداریــم


کارگران سراسر جهان اول می امسال را در حالی جشن میگیرند که کارگران و دهقانان افغانستان اشغال شده در زیر خط فقر زندگی را سپری مینمایند. بخاطر این فقر و بیکاری جنازه ده ها کارگر افغانستانی، ماهانه از مرزهای ایران بخاک افغانستان برگردانده میشود.   
کارگرانی که برای پیدا کردن کار و لقمه نانی بخاک ایران میروند یا توسط مرزبانان ایران و یا ذریعه قاچاقبران به قتل می رسند و یا هم در شرایط بسیار بد کاری در کوره ها و کانالها و عمق چاه ها جان می سپارند که جنازه های شان به خانواده های داغدیده شان برگردانده میشود.
آیا فکر کرده اید که حضور بیش از 49 کشور خارجی در افغانستان که نتوانسته اند امنیت و شرایط کار را برای این ملت زجرکشیده مهیاء نمایند چه معنی و مفهومی میتواند داشته باشد؟ در حالیکه با بوق و کرنا مدعی اند که سالانه صد میلیارد دالر مصارف جنگ تجاوزگرانه به دولت آقای کرزی میپردازند. این مصارف مالی و نظامی ، بخاطر تحکیم هرچه بیشتر پایگاه هایشان در افغانستان است. از چند ماه بدین سو، بحث روی ایجاد پایگاه های دایمی اشغالگران در افغانستان زبان زد رسانه ها و دولت آقای کرزی گردیده است، دولتی که از خود قدرت و صلاحیت ندارد، با آنهم تصویب رسمی این مطلب را به پارلمان و لویه جرگه های بعدی گذاشته است تا به اصطلاح خودشان ، خانه ملت درین زمینه تصمیم بگیرد. شایعاتی در پایتخت مطرح است که بر اساس آن اگر کمیسیون های مختلف پارلمان به این پیمان استراتژیک افغانستان و امریکا رای مثبت دهند، به هر وکیل یک میلیون دالر هدیه پرداخت خواهد شد. این جمله چه معنی خواهد داشت به غیر از لیلام کردن افغانستان !
متن پیش نویس توافق نامه استراتژیک افغانستان و امریکا مدعی چنین مطلبی میباشد.
محصول این حضور نظامی و اقتصادی بی حاصل برای زحمتکشان، تا کنون فقط وفقط ازدیاد بیکاری ، کشیده شدن اکثریت مردم متوسط الحال به زیر خط فقر، نابودی کامل تولیدات و محصولات زراعتی داخلی و صنایع دستی و از همه بدتر وابسته کردن اقتصاد ضعیف این کشور به اقتصاد مصرف گرای سرمایه داری، انقیاد و بردگی ، زیرپا شدن استقلال سیاسی و آزادی ملی ، و هزاران فاجعه هولناک دیگر بوده است.
کــــــارگــران عزیـــز!
تا زمانیکه ما دوست و دشمن خود را از یکدیگر تشخیص داده نتوانیم ، تا زمانیکه از طریق ایجاد اتحادیه های صنفی بدور هم جمع نگردیم، به همین طریق روز تا روز وضعیت زندگی ما بدتر خواهد شد و این درد خانمان سوز زندگی همه ما را تباه خواهد ساخت.
بیائید قبل از آنکه طوفان سرمایه داری خانه همه ما را بیشتر ازین خراب کند ، فکری برای نجات خود و اولاد این خاک نموده و با فرهنگ و عمال استعمار و استثمار مجدانه مقابله و مبارزه نماییم. تا باشد که طلوع آفتاب فردا را از پس این شام سیاه ظلمانی در افق های کشور خود نظاره گر و شاهد گردیم.


زنـــــــــده باد اتحـــــــــــــــــاد کــــــــــارگران و دهقــــــــــــانان
مـــرگ بر اشغـالگران و وطــن فروشـــــــان
" هسته کارگری مبارزه افغانستان "
اول می ۲۰۱۱ ( ۱۱ ثور ۱۳۹۰)

 

www.afghanistanrymo.org